Προσπαθώ να κόψω το κάπνισμα

Εδώ και μια εβδομάδα κι αφού επέστρεψα από τις διακοπές, τρέχω αρκετά με τη δουλειά και νόμιζα ότι αυτός ήταν ο λόγος που δεν μπορούσα να καθίσω να σας διαβάσω, να καθίσω να σας διηγηθώ το πως τα πέρασα στην όμορφη Θεσσαλονίκη και να καθίσω γενικά στ’ αυγά μου… Ο πραγματικός όμως λόγος είναι η προσπάθειά μου ν’ απαλλαγώ από τη σκλαβιά του τσιγάρου, να δώσω κι άλλα χρόνια στη ζωή μου, να ξαναποκτήσω στο φουλ τις αισθήσεις μου, να μιλώ χωρίς να ανησυχώ μήπως λιποθυμήσει ο συνομιλητής μου από την αναπνοή μου και να ζήσω μια ζωή με περισσότερη ενέργεια και χωρίς αυτόν τον αδιάκοπο υποσυνείδητο και συνειδητό πλέον εκνευρισμό που προκαλεί η νικοτίνη.

Στις διακοπές της προηγούμενης εβδομάδας διάβασα το βιβλίο «Πώς να απαλλαγείτε από το κάπνισμα πανεύκολα», την ηλεκτρονική έκδοση του οποίου μπορείτε να τη βρείτε εδώ δωρεάν. Ενώ το διάβαζα ενθουσιάστηκα πάρα πολύ! Ο συγγραφέας είπε να χαλαρώσω, να ανάψω ένα τσιγάρο και να απολαύσω το διάβασμα!

Στα μισά του βιβλίου άρχισα να νιώθω ανυπομονησία να το κόψω αλλά ο συγγραφέας μου είπε να περιμένω μέχρι να το διαβάσω όλο, κάνοντας έτσι την λαχτάρα μου ακόμα μεγαλύτερη. Όταν τελικά όμως έφτασα στην τελευταία του σελίδα αντί να χαρώ μ’ έπιασε κρύος ιδρώτας… Πώς θα το κόψω? Τι θα γίνει όταν μετά το φαγητό θα θέλω ένα? Τι θα γίνει το πρωί με τον καφέ και την εφημερίδα? Τι θα γίνει το βράδυ με την παρέα? Τι θα γίνει στο γραφείο όταν θα πλακώσει η δουλειά και θα θέλω πέντε λεπτά χαλάρωσης? Ο συγγραφέας δίνει συμβουλές για όλες αυτές τις ανησυχίες αλλά αφού τις διάβασα δεν ένιωσα δυστυχώς καλύτερα….

Συνεχώς νιώθω έναν ελαφρύ κι αδιάκοπο εκνευρισμό, τον εκνευρισμό που μου προκαλεί η νικοτίνη, τον οποίο αφότου διάβασα το βιβλίο τον έχω εντοπίσει και δεν μπορώ να τον αγνοήσω. Κάθε φορά που ανάβω ένα τσιγάρο η ενόχληση που μου έχει δημιουργήσει η νικοτίνη του προηγούμενου, φεύγει για μερικά λεπτά, αλλά σύντομα επιστρέφει, μέχρι τη στιγμή που θα ξανακαπνίσω το επόμενο για να την σβήσω. Στη συνέχεια επιστρέφει και πάλι μέχρι να ανάψω και πάλι το επόμενο κι αυτός ο φαύλος κύκλος δεν τελειώνει ποτέ.. Βρίσκομαι σε μια κατάσταση διαρκούς εκνευρισμού, ανησυχίας και επειδή προσπαθώ τουλάχιστον να καπνίσω λιγότερο δεν μπορώ ούτε να συγκεντρωθώ.

Αποφάσισα λοιπόν σήμερα να σας γράψω για την κατάστασή μου μήπως γίνει κανένα θαύμα και απαλλαγώ από το ρημάδι ως δια μαγείας! Βοηθήστε με αγαπημένοι μου αν μπορείτε γιατί από μόνη μου μάλλον δεν μπορώ….

Φιλιά σε όλους και υπόσχομαι να είμαι σύντομα και πάλι κοντά σας με καθαρό το μυαλό και διασκεδαστικές αναρτήσεις!

Πουλάω Γάιδαρο!

Μπήκα σήμερα στο Google Analytics να χασομερήσω και είδα μια επιλογή που δείχνει ποιές λέξεις/προτάσεις έγραψαν οι αναγνώστες στην αναζήτηση google και κατέληξαν στο blog σου.

Σύμφωνα με αυτό το εργαλείο, οι περισσότεροι βρήκαν το δικό μου ψάχνοντας για..."Πώληση γαϊδάρου"! Βάλτε πώληση γαϊδάρου στο google και θα δείτε πως μετά τα Νεα Online που γράφουν για την μέση τιμή πώλησης γαϊδάρου στην Τουρκία ακολουθεί το Global Greek και μάλιστα με το άρθρο "Τα τζίνι επιτέλους μετακόμισαν"!

Αυτό με έκανε να προβληματιστώ βαθύτατα αγαπημένοι μου! Κι εσείς δηλαδή γάιδαρο ψάχνετε να αγοράσετε εδώ?

Θερμή καλημέρα;-)

Τανκ αναψυχής

Το ξέρατε οτι Würth της Γερμανίας έχει αγοράσει ένα τανκ για την πλάκα του και για να διασκεδάζει τους πελάτες του? Όχι? Ούτε κι εγώ μέχρι που πήγα πριν μερικά χρόνια και επισκέφτηκα τα κεντρικά του γραφεία στο Bad Mergenheim... Ηδού λοιπόν οι φωτογραφίες με το "παιχνίδι" του.. Ναι ναι, το ροζάκι είναι η γκλόμπαλ σε πολεμική διάθεση, ντροπή μας δηλαδή;-)

Αλήθεια πού χρησιμοποιούνται συνήθως τα τανκ?

Στον πόλεμο? Αααα, μάλιστα. Σημαίνει δηλαδή οτι ο κύριος είναι πολεμοχαρής?

Σημαίνει επίσης ότι κι εγώ είμαι... επειδή απόλαυσα την βόλτα επάνω στο θηρίο?

Τα συμπεράσματα δικά σας!

Μια βόλτα θέλω να πάω

Μια βόλτα στην θάλασσα θέλω να πάω
μια βόλτα στα κύματα μαζί με τον ήλιο, την άμμο και τον αγέρα
μια βόλτα έξω από την μαυρίλα
μια βόλτα να ανασάνω.

Πόσο γρήγορα μπορεί κάποιος να σου ρουφήξει όλη σου την ενέργεια?
πόσο γρήγορα μπορεί η θάλασσα να σου την ξαναδώσει....

Θάλασσα, ζω δίπλα σου, μα μου λείπεις..

Εμπνευσμένο από το Μπλέ Πόστ της Artanis/Νέα Ζηλανδία

Ψηφίστε το νέο μου Αβατάρ!

Σήμερα είμαι σε... γκλόμπαλ mood και επιλέγω νέο αβατάρ.... Eσείς ποιό θα διαλέγατε... εκτός από το "κανένα" ?

Νούμερο 1

Νούμερο 2

Νούμερο 3

Νούμερο 4

Νούμερο 5

Ο Ξερόλας

Η συνέντευξη άρχισε όπως κάθε φορά. Καλωσόρισα τον Ομανό υποψήφιο και αφού έσπασα το πάγο με λίγη κουβέντα για τον καιρό, του ζήτησα να μου πει λίγα λόγια για τον εαυτό του.

Ο νεαρός, αδύνατος με μεγάλα μαύρα γυαλιστερά μάτια και μεγάλο κούτελο ξεκινά λέγοντας, ότι ο θείος του έχει πολλά μαγαζιά και είναι ένας από τους πλουσιότερους Ομανούς της περιοχής. Κρατιέμαι να μην γελάσω και τον ενθαρρύνω να συνεχίσει. Έχω όρεξη και καλή διάθεση σήμερα διαφορετικά θα τον είχα στείλει ήδη σπιτάκι του ή μήπως στην τέντα του στην έρημο?

Αφού μου έχει αναλύσει όλη την οικογενειακή του κατάσταση, τον ρωτάω για την εργασιακή του εμπειρία. Μου λέει ότι είναι καθηγητής Αραβικών και Αγγλικών κι ότι μπορεί να κάνει ότι δουλειά του ζητήσω κι ότι αν δεν ξέρει κάτι θα το μάθει αστραπιαία διότι είναι πάρα πολύ έξυπνος. Μου αρέσει το στύλ, η αυτοπεποίθηση του και το γεγονός ότι δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα και αρχίζω να φλερτάρω με την ιδέα να τον προσλάβω ως μασκότ του τμήματός μου! Άλλωστε τα αγγλικά του είναι πράγματι πολύ καλά και θα μπορεί να μας μεταφράζει αραβικά έγγραφα. Αυτός συνεχίζει με ιστορίες για τις προηγούμενες δουλειές του, πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο, γελώντας δυνατά με τα δικά του αστεία, μιλώντας για τα όνειρά του κι επαναλαμβάνοντας κάθε λίγο και λιγάκι το πόσο εργατικός και έξυπνος είναι.

Λέει λέει λέει, αλλά δεν τον ακούω πια. Βλέπω μπροστά μου εικόνες από την καθημερινότητα του γραφείου αν τον προσλάβω. Τον βλέπω να ανοίγει το στόμα του και οι υπόλοιποι του γραφείου να ξεκαρδίζονται. Μια τέτοια ατμόσφαιρα θα ήταν τέλεια! Με επαναφέρει ξαφνικά στο δωμάτιο ρωτώντας πότε μπορεί να ξεκινήσει και ποσά λεφτά θα του δίνω! Αναρωτιέμαι αν μεταξύ των συνειρμών μου και της ονειροπόλησης του είπα, χωρίς να το καταλάβω, ότι προσλαμβάνεται!

Τον κοιτάω και δεν μου βγαίνουν λέξεις. Του λέω ότι η θέση απαιτεί γνώση Word κι αν το γνωρίζει. Τι απαιτεί μου λέει? Word του λέω, το πρόγραμμα επεξεργασίας κειμένων. Αααα ναι ναι μου λέει βεβαίως το γνωρίζει, πανεύκολο είναι και το παίζει στα δάχτυλά. Αρχίζω να ενοχλούμαι σιγά σιγά από τον χαρακτήρα του, σηκώνομαι και του λέω να περιμένει ένα λεπτό.

Πηγαίνω στο γραφείο μου κι επιστρέφω με τον υπολογιστή μου. Του τον δίνω, μαζί με ένα κείμενο και του ζητώ να το δακτυλογραφήσει.

- Εεεεε, αρχίσει να τραυλίζει, ξε..ξε..ξέρετε έχω να δουλέψω πολλά χρόνια με αυτό το Word και δεν το θυμάμαι καλά.
- Μην ανησυχείς, θα σε βοηθήσω...
Βάζει τα χέρια του επάνω στο πληκτρολόγιο και περιμένει. Τον βλέπω να κοιτάζει μια το πληκτρολόγιο και μια την οθόνη και η έκφραση του προσώπου του αποκαλύπτει θαυμασμό, απορία και άγχος.
-  Έλα ξεκίνησε. Να, γράψε πρώτα τον τίτλο.
Τίποτα, έχει παγώσει και στάλες ιδρώτα διακρίνονται στο μεγάλο του μέτωπο.
- Έχεις χρησιμοποιήσει ποτέ σου υπολογιστή?
- Ο..Ο..Όχι μαντάμ, δεν έχω, αλλά σας υπόσχομαι, αν μου δείξετε, σε μια εβδομάδα θα τα ξέρω όλα!

Σαν χθες μου φαίνεται

Σαν χθες μου φαίνεται να μου λες οτι τα γενέθλια σου είναι την ίδια ημέρα με την παγκόσμια ημέρα των ζώων κι εγώ να χαχανίζω και να θαυμάζω το χιούμορ σου και τον αυτοσαρκασμό σου! Σαν χθες μου φαίνεται που μετά από μια ολόκληρη μέρα στο σχολείο, γυρίζαμε σπίτι και γράφαμε γράμμα η μια στην άλλη, λες και είχαμε κι άλλα να πούμε!!! Μέχρι βέβαια που μια μέρα, προς μεγάλη μου απογοήτευση, μου έγραψες οτι σου φαίνεται χαζό να ανταλλάσουμε κάθε μέρα γράμματα αφού είμαστε κάθε μέρα μαζί και καθόμαστε και στο ίδιο θρανίο!!

Σαν χθες μου φαίνεται που καταστρώναμε σχέδια για τον ποιόν θα διαλέξουμε στα "μήλα" για να νικήσουμε και πάλι. Σαν χθες μου φαίνεται που εξερευνούσαμε το γραφείο των προσκόπων και νομίζαμε οτι ανακαλύψαμε τα μεγαλύτερα εγκλήματα της πόλης, που μαζεύαμε δραχμές από τους συμμαθητές μας για να τις δίνουμε στους φτωχούς αλλά καταλήγαμε να αγοράζουμε παγωτά από τον κυρ Γιάννη! Σαν χθες μου φαίνεται που πήγαμε πρώτη Λυκείου και για πρώτη φορά μετά από οχτώ χρόνια στο ίδιο θρανίο επαναστάτησες και κάθισες με την καινούργια μας φίλη που στα διαλλείματα έκανε ακροβατικά με το ένα χέρι επάνω στα θρανίο:-))

Σαν χθες μου φαίνεται που προσπαθούσα μάταια να αλλάξω τα ορνιθοσκαλίσματά μου και να μάθω να γράφω με ωραία μεγάλα γράμματα σαν τα δικά σου! Σαν χθες μου φαίνεται να έρχεται η γιαγιά σου με τη μαμά μου, να μας συστήνουν και να μας λένε οτι από σήμερα θα είμαστε φίλες, κι εμείς να κοιταζόμαστε με απορία και να κατεβαίνουμε υπακούοντάς τους (μεγάλοι είναι κάτι θα ξέρουν!) τα σκαλιά του σχολείου, χέρι χέρι, την πρώτη ημέρα της δευτέρας δημοτικού! Εγώ με την κόκκινή μου φούστα κι εσύ…ε δεν θυμάμαι τι φορούσες !:-)

Αγαπημένη μου φιληνάδα, δεν θα γράψω πόσα χρόνια πέρασαν από εκείνη την ημέρα αλλά θα σου ευχηθώ μέσα από την καρδυά μου Χρόνια Πολλά και ότι επιθυμείς! Σε είκοσι ημέρες θα τα πούμε επιτέλους και πάλι από κοντά κι η χαρά μου δεν περιγράφεται !!