Οινόη - Κοτύωρα 29 Ιουλίου 2010

Ξύπνησα με πονοκέφαλο. Το τελευταίο βράδυ στην Αμάσεια είπα να πιω ένα ποτό (εντάξει δεν έμεινα στο ένα..) αλλά οι ντόπιοι, το single το περνούν για double και το double το δικό τους είναι το 1/4 του μπουκαλιού! Πέρα από τον πονοκέφαλο, τα πόδια μου πονάνε από το περπάτημα των τελευταίων ημερών και ο σβέρκος μου είναι πιασμένος από τα αντιορθοπεδικά μαξιλάρια των ξενοδοχείων. Δεν τολμώ να παραπονεθώ γιατί ξέρω ότι θα τ' ακούσω από όλο το γκρουπ (είσαι νέα, τι να πούμε κι εμείς κτλ.). Το ψιλοβρόχι με νανουρίζει και το τελευταίο που ακούω πριν με πάρει ο ύπνος είναι ο Φασουλής να λέει....:"Νομίζω παιδιά πως ο καιρός σήμερα είναι για μπιρίμπα!". Χαμογελώ κι αποκοιμιέμαι..

Από την Αμάσεια επιστρέφουμε στην Σαμψούντα κι από εκεί παίρνουμε τα παράλια προς την Κερασούντα, με στάσεις στην Οινόη, τη Φάτσα και τα Κοτύωρα.

Ξυπνώ όταν μπαίνουμε στην Οινόη κι αντιλαμβάνομαι μια μελαγχολική ατμόσφαιρα στο πούλμαν. Το προσκοπάκι έχει φέρει μαζί του τη φωτογραφία του σπιτιού του πατέρα της που φαίνεται πως ήταν χτισμένο κάπου στην παραλία της Οινόης και συνεπώς εύκολο να το βρούμε. Δυστυχώς όμως το πρόγραμμα είναι φορτωμένο και δεν υπάρχει χρόνος να ψάξουμε συστηματικά.

Όταν σταματάμε στην εκκλησία της Παναγίας, που σήμερα λειτουργεί ως κέντρο εκδηλώσεων με πλαστικές καρέκλες και πίστα στη θέση όπου ήταν το Ιερό, δείχνει την φωτογραφία σε κάποιους ντόπιους. Υπάρχει διάθεση να βοηθήσουν, αλλά δεν το αναγνωρίζουν.... Ίσως την επόμενη φορά, σκέφτομαι, να έρθουμε με ένα μικρότερο γκρούπ με αποκλειστικό στόχο να βρούμε όλοι τα σπίτια μας... Δυο της παρέας μας αφήνουν στην Οινόη με προορισμό τα δικά τους χωριά κι όταν επιστρέφουν το βράδυ στην Κερασούντα, μας ανακοινώνουν ότι τα βρήκαν μαζί με ερείπια από τους Ελληνικούς μαχαλαδες και τις εκκλησιές...

Αφήνουμε την Οινόη και περνώντας την Φάτσα φτάνουμε στα γνωστά Κοτύωρα με πρώτη στάση τον Ναό της Υπαπαντής και το Παρθεναγωγείο από πίσω. Το γκρουπ είναι κουρασμένο και ο καιρός μας τραβάει στη θάλασσα. Θέλουμε να καθίσουμε σε ένα ταβερνάκι και να χαλαρώσουμε αλλά ο ξεναγός επιμένει να ανεβούμε στους πρόποδες του βουνού και να πιούμε τον καφέ εκεί, με ιδανική θέα.

Η πρότασή του βρίσκει σθεναρή αντίσταση από την γαλαρία, η μέση είναι ουδέτερη κι οι μπροστινές θέσεις δεν προβάλουν καμία αντίρρηση. Ξεκινά ένας μίνι ενδοπουλμανικός εμφύλιος που καταλήγει στην συντριβή του μετώπου της γαλαρίας. Ο οδηγός υπακούει τον ξεναγό και ξεκινά για το καφέ στον λόφο, ενώ οι αντισταστιαστές συμφωνούμε να κάνουμε απεργία καφέ κι ως ένδειξη διαμαρτυρίας να μην κατέβουμε από το λεωφορείο.

Η απεργία αποτυγχάνει κι όταν το μισό πούλμαν έχει αδειάσει, κατεβαίνουμε κι εμείς. Από την ομίχλη δεν βλέπεις τίποτα, ψιλοβρέχει ακόμα αλλά αντί καφέ παραγγέλνουμε κεφτεδάκια και παιδάκια που σώζουν την κατάσταση κι αφήνουν τελικά όλους...(σχεδόν όλους) ευχαριστημένους και χορτάτους.

Πέραν της πλάκας, η ημέρα σημαδεύτηκε από το τρισάγιο που κάναμε μπροστά στους ομαδικούς τάφους που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα σ' έναν νέο αρχαιολογικό χώρο της περιοχής. Η ασφάλεια ήταν τέτοια που δεν μπορέσαμε να βγάλουμε πολλές φωτογραφίες, κι αυτές που έβγαλα αποφάσισα να μην τις δημοσιεύσω εδώ για να μην βρω και τον μπελά μου. 

Το βραδάκι φτάσαμε στην Κερασούντα σε ένα πολύ ωραίο (επιτέλους!) ξενοδοχείο, δίπλα στη θάλασσα και με το δείπνο απολαύσαμε ντόπιους χορούς και μουσική. Άφησα την παρέα νωρίς κι αφού έβαλα την φωτογραφική και το τηλέφωνό μου να φορτίζει αποκοιμήθηκα με ανοιχτό το παράθυρο και τον ήχο του παφλασμού των κυμάτων να με νανουρίζει.